Πέμπτη, 24 Ιουνίου 2010

THE ART OF LIVING I


THE ART OF LIVING I


Website counter



Με πηλό, με μολύβι και με χρώματα,
με καθήκοντα, με λάθη και με όνειρα,
με άγνωστους, με φίλους και αντίπαλους,
ανοίγουμε ο καθένας μας ένα παράθυρο στον κόσμο,
σκαλίζουμε ένα μπρούτζινο άγαλμα
και ταιριάζουμε ανάρια σκόρπιους ήχους.

Κάποιοι μας λέν πως τάχα φτιάχνουμε σπουδαίο έργο
κι εμείς θαρρούμε πως μαθαίνουμε τον κόσμο,
αλλά στ' αλήθεια,
αργά αργά κι αδιάκοπα,
με ίσιες και στραβές γραμμές,
σε μια πορεία
ατέλειωτη, ατελή και ποτέ τελεσίδικη,
μαθαίνουμε και φτιάχνουμε,
φτιάχνουμε και μαθαίνουμε τον εαυτό μας...


fk



Τετάρτη, 16 Ιουνίου 2010

Η ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΚΡΟΝΟΥ / CRONUS' DAUGHTER



Website counter



"Η Ρέα υποταγμένη από έρωτα στον Κρόνο
του γέννησε εξαίρετα παιδιά,
την Εστία, τη Δήμητρα και την Ήρα τη Χρυσοπέδιλη
τον Δυνατό Άδη που κατοικεί κάτω από τη Γη...
τον Κοσμοσείστη [Ποσειδώνα]
και τον Δία τον Σοφό και Αστραποβρόντη...
Και τους κατάπινε ο Μέγας Κρόνος...
για να μην αποκτήσει άλλος αθάνατος
τη βασιλική εξουσία..."

Ῥείη δὲ δμηθεῖσα Κρόνῳ τέκε φαίδιμα τέκνα,
Ἱστίην Δήμητρα καὶ Ἥρην χρυσοπέδιλον
ἴφθιμόν τ᾽ Ἀίδην, ὃς ὑπὸ χθονὶ δώματα ναίει
νηλεὲς ἦτορ ἔχων, καὶ ἐρίκτυπον Ἐννοσίγαιον
Ζῆνά τε μητιόεντα, θεῶν πατέρ᾽ ἠδὲ καὶ ἀνδρῶν,
τοῦ καὶ ὑπὸ βροντῆς πελεμίζεται εὐρεῖα χθών.
Καὶ τοὺς μὲν κατέπινε μέγας Κρόνος, ὥς τις ἕκαστος
νηδύος ἐξ ἱερῆς μητρὸς πρὸς γούναθ᾽ ἵκοιτο,
τὰ φρονέων, ἵνα μή τις ἀγαυῶν Οὐρανιώνων
ἄλλος ἐν ἀθανάτοισιν ἔχοι βασιληίδα τιμήν.
Ησίοδος, "Θεογονία" (453-462)

«Η μικρή Κόρη του Κρόνου»

ποιητική αδεία*

"Εστία"
Ρωμαϊκό αντίγραφο Ελληνικού πρωτοτύπου(c.470 π.Χ.)
Villa Albani, Museo Torlonia, Rome, Italy

Η μικρή Κόρη του Κρόνου Σωφρονία
ή και Σόνια**
ή και Σοφία
τα αδέρφια της με φρίκη
βλέπει μέσα από την κρύπτη
να σπαράσσονται άνευ σκέψης
ενοχής
ή δισταγμού
για να καταλήξουν όλα
συνοθύλευμα της πέψης
του Μεγάλου Κρόνου-Χρόνου
Πανδαμάτορα Θεού.

Έφαγε -αναλγησία!-
Όλους τους δικούς του γιους
Ο Τιτάνας ο Πατέρας των Θεών και των θνητών
Κρόνος, Χρόνος, Παιδοκτόνος
Άφρων, Άχρων και Απών
Από φόβο κατελήφθη
Με μαντεία των Γονιών.***

F. Goya, "Saturn Devouring One of His Chidren" (c. 1820-1823)
[Ο Κρόνος κατασπαράζει ένα από τα παιδιά του]
Museo del Prado, Madrid, Spain


Συνετή και εξαισία
που με πέπλο τα κυκλώνει
τα αιδήμονα της μάτια χαμηλώνει
μ’ ένα βλέμμα-απορία
η μικρή σεπτή Εστία
Σωφρονία
ή και Σόνια
ή και Σοφία.
Τον πατέρα της να βλέπει
Να σπαράζει
δίχως λύπη
δίχως δίκη
δίχως φρίκη
Τα αδέρφια τα δικά της
Τον μετέπειτα Αγέρωχο Θεό των Θαλασσών
Και τον Άλλον
Αδυσώπητο Θεό του Κάτω Κόσμου
Πριν τη δύναμη αποκτήσουν
Κι από την κοιλιά της μάνας
Στου πατέρα την κοιλιά
Μπαίνουν ξαναγεννημένοι
Και ολίγον πεθαμένοι
τύποις βέβαια
Γιατί
Δεν πεθαίνουν οι θεοί!

Κι η Εστία Σωφρονία
Η σεπτή και η οσία
Είχε Τύχη; Ατυχία;
Το απόκρυφο να δει.
Και το ανείπωτο να πει
Σ’ όλους τους μικρούς θνητούς
Που ζηλεύουν τους θεούς.

Και δεν πέτρωσε ευθύς
Απ’ το θέαμα της ντροπής
Γιατί η Μέδουσα η Κόρη
δεν γεννήθηκε ακόμη.
Πέτρωσε, μα, η καρδιά της
Και τ’ αθώα σωθικά της
Γίναν βράχια σεντεφένια
Και κοράλια γρανιτένια
Αιωνίως ζοφερά
Δεν απέκτησε παιδιά!
Δίχως οίκτο
Δίχως τρόμο
Ο Πατέρας να μασά
Τα δικά του τα παιδιά!

"Κρόνος & Ρέα"
[Η Ρέα δίνει στον Κρόνο να καταπιεί μια πέτρα αντί για τον Δία]
Αθηναϊκό ερυθρόμορφο αγγείο (5ος αι. π.Χ.)
Μητροπολιτικό Μουσείο, Νέα Υόρκη

fk

* Η Εστία είναι η μεγαλύτερη κόρη του Κρόνου
** Το όνομα Σόνια στα ρωσικά είναι υποκοριστικό του ονόματος Σοφία
*** Γονείς του Κρόνου (και της Ρέας) είναι οι Ουρανός και Γαία (Γη)

THE DOUBLE



Website counter



Ας γράψουμε «Μια Ιστορία για Φαντάσματα»

Και τώρα ας γράψουμε «Μια Ιστορία για Φαντάσματα»,
για ίσκιους, για σωσίες ή για δεύτερους εαυτούς,
για χαμένες σκιές,
για χαμένα είδωλα μέσα απ' τους καθρέφτες,
για χαμένους σκελετούς μιας άλλης ζωής
ή για τον ίδιο τον Δαίμονα μέσα μας,
τον Εαυτό μας ή τον Άλλον Εαυτό μας,
που ξέρουμε πολύ καλά και δε γνωρίζουμε καθόλου
και τον περιμένουμε και μας περιμένει
να χτυπηθούμε φιλικά και ανελέητα,
με διακύβευμα, φυσικά, την ψυχή μας,
την ολότητά μας,
σπαραχτικά ανθρώπινοι,
φρικιαστικά ωραίοι,
ανομολόγητα κατασπαραγμένοι
εκείνο το «νόστιμον ήμαρ»*
που αποφασίσαμε να επιστρέψουμε στην «αρχή» της ζωής μας.

Ας γράψουμε λοιπόν «Μια Ιστορια για Φαντάσματα»,
αφήνοντας το χέρι
που πιάνει ένα μαύρο bic στυλό πάμφθηνο και μισοτελειωμένο
ν’ αγγίξει ηδονικά το λευκό χαρτί,
ένα ακόμη υποκατάστατο της ερωτικής πράξης,
που ποτέ δεν τέλειωσε ούτε τελει-ώθηκε,
γιατί ποτέ δεν άρχισε,
γιατί δεν είχε «τόπο», «θέση», «ρόλο»
μέσα στο σύστημα του κόσμου μας,
ανάμεσα σε οργιές θάλασσες και πόδια εκ-τοπισμένα σύννεφα,
με τη Μάγχη και το Αιγαίο να σου κλείνουν το μάτι,
συνθηματικά, κατασκοπευτικά, ειρωνικά,
μπορεί και ύπουλα,
μπορεί και επικίνδυνα,
όπως όλα τα ασήμαντα πράγματα που αφήνουμε να μας καταπιούν,
πριν καλά καλά το καταλάβουμε.

Ας γράψουμε «Μια Ιστορία για Φαντάσματα»
κι ας αφεθεί η πένα,
ενεργούμενο αυτόματης γραφής,
να καλωσορίσει το Απρόσμενο,
και να γοητευτεί με την επίσκεψη του Θαυμαστού,
κι ας μην είναι συγγραφέας ή ποιητής,
ούτε κατ’ επιλογήν
ούτε κατ’ εκλογήν των Εννέα Μουσών,
η ‘κάτοχος’ του χεριού που την κρατά.
Δηλώνει απλώς φιλαναγνώστης,
όχι γενικά Ιστοριών Φαντασμάτων,
αλλά ειδικά Ιστοριών για Δεύτερους Εαυτούς,
που μπορεί να είναι και φαντάσματα
ή σκιές ή είδωλα ή πορτραίτα,
όπως
«William Wilson» του Poe
«Peter Schlemihl» του Chamisso
«Portrait of Dorian Gray» του Oscar Wilde
«Horla» του Maupassant
ή ακόμη και «Faust» του Goethe,
όλες γραμμένες από άνδρες συγγραφείς
με άνδρες Εαυτούς και Σωσίες,
γιατί...
ο Άνδρας,
ο Ένας,
ο Εαυτός,
ο απόλυτος Εαυτός του Κόσμου μας
και ο Σωσίας του,
το αναποδογυρισμένο είδωλό του,
ο Ανδρικός Μύθος του Διχασμού της Ψυχής
για το Κυνήγι του Απόλυτου,

με το ένδυμα της Άγρας του Αιώνιου Θηλυκού,
Άπιαστου και γι αυτό Ιερού,
«προκαλούν δέος φρικαλέον
και ηδονήν οδυνηράν»
με μυθικό αρχέτυπο τους Αλωάδες...

Ωτος κι Εφιάλτης,
Δίδυμοι Γίγαντες,
εννιά οργιές ψηλοί κι εννιά πήχεις φαρδείς,
παιδιά του Ποσειδώνα και της Ιφιμέδειας,
που θέλησαν να φτάσουν τους θεούς,
κάνοντας σκάλα
με τον Όλυμπο, την Όσσα και το Πήλιο,
σκοτώνονται ταυτόχρονα,
προσπαθώντας να λαβώσουν
τρυφερό ζαρκάδι,
την Άρτεμη,
Θεά, Τοξεύτρα και Παρθένα,
Θύτης και Θύμα ο ένας του Αλλουνού...
Διεκδικώντας
το Ανόσιο,
το Ιερό,
τιμωρημένοι,
θάβονται βαθιά στη Μάνα Γη
Α-δελφοί, Υβριστές και Αντίπαλοι,
το Εγώ και ο Σωσίας του,
ο Εαυτός και ο Άλλος,
ο διηνεκής Άλλος Ξένος Εαυτός μας!

Ας γράψουμε «Μια Ιστορία για Φαντάσματα»
εν έτει 2010
για τα Φαντάσματα της Άλλης Ξένης Ζωής μας
που (δε) ζήσαμε!;

fk

* "νόστιμον ήμαρ" = η ημέρα του νόστου, της επιστροφής
[Οδύσσεια, α, στ. 9]



Οι Αλωάδες προσπαθώντας να τοξεύσουν το ζαρκάδι-Άρτεμη
[Αθηναϊκός ερυθρόμορφος κρατήρας του 5ου αι. π.Χ.
Antikenmuseum, Basel]

http://www.theoi.com/Gigante/GigantesAloadai.html